S'impreu de sa limba nàdia in sa missa, in s'amminastrazione de sos sacramentos, o àteras partes de sa liturgia, podet èssere unu bantagiu mannu pro sas pessones, su limite de s'impreu si podet allargare.
Custu si diat pòdere impreare in sas leturas e in sas ammonitziones, in carchi preghiera e cantu.
Sas regulas subra de custa chistione ant a èssere tratadas in sos capitolos chi sighint.
S'autoridade eclesiastica territoriale cumpetente, numenada in s'art. 22.2, detzidit comente e in cale manera si devet impreare su linguagiu vernaculare, sos decretos issoro devent èssere aprovados dae sa Sede Apostolica.
S'autoridade pro detzidere devet pedire cussìgiu a sos piscamos de sas biddas a curtzu chi faeddant sa matessi limba.
Giuanna e Tonnedda!!!!
Iscriviti a:
Commenti sul post (Atom)
Nessun commento:
Posta un commento